Σκι Iran

Η ιδέα για σκι στο Ιράν μπορεί να φαίνεται αντικρουόμενη με βάση τη διεθνή φήμη της χώρας, ως ένα καθεστώς που δεν αγαπά τις δραστηριότητες αναψυχής της Δύσης, ενώ από γεωγραφικής απόψεως είναι μια ζεστή και πλούσια σε πετρέλαιο χώρα με ερήμους.

Ωστόσο, εάν ψάξετε πέρα από αυτά τα στερεότυπα θα ανακαλύψετε μια χώρα που αγαπά το σκι, ιδίως οι πιο εύποροι πολίτες της (όπως και σε κάθε χώρα) και διαθέτει ψηλά βουνά που έχουν επιτρέψει την κατασκευή ορισμένων από τα ψηλότερα λιφτ του σκι και πίστες στα ψηλά όρη Alborz.

Το Ιράν έχει το προνόμιο να προσφέρει έως και επτά μέτρα ελαφρού χιονιού σαν πούδρα κάθε χειμώνα και ανάμεσα στις χιονοπτώσεις συνήθως υπάρχει ηλιοφάνεια. Πράγματι το Ιράν έχει τουλάχιστον 25 περιοχές χιονοδρομίας – πλέον τις περισσότερες από ποτέ, αρκετές εκ των οποίων συγκαταλέγονται ανάμεσα στις 20 κορυφαίες αναφορικά με το ύψος των λιφτ στην κορυφή. Το Ιράν, ως μια εξαιρετικά ορεινή χώρα, έχει πάνω από ένα εκατομμύριο τετραγωνικά χιλιόμετρα ορεινής γης.

Ωστόσο, η χιονοδρομία υπήρχε όντως στη χώρα για σχεδόν 50 χρόνια πριν από την Ισλαμική Επανάσταση, και όπως λέγεται Γερμανοί μηχανικοί σιδηροδρόμων που εργάζονταν με συμβάσεις στη χώρα στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ήταν αυτοί που έφεραν το σκι στο Ιράν.

Το Tochal είναι μία από τις πιο γνωστές περιοχές χιονοδρομίας στο Ιράν με τη βάση του να μην απέχει πολύ από την πρωτεύουσα, την Τεχεράνη (60χλμ.) και περιλαμβάνει ένα από τα ψηλότερα λιφτ του σκι στον κόσμο με ύψος περίπου 3850μ. Η πρόσβαση στις πίστες γίνεται με το λιφτ γόνδολα Télé Kabiné Tochal μήκους οκτώ χιλιομέτρων με τρία επίπεδα, που οι Ιρανοί έλεγαν ότι ήταν το ψηλότερο και το μακρύτερο στον κόσμο όταν κατασκευάστηκε.

Ένα από τα μεγαλύτερα θέρετρα του Ιράν είναι το Dizin, το οποίο δημιουργήθηκε από τον Σάχη στο τέλος της δεκαετίας του 1960 στο θέρετρου γαλλικού προτύπου της εποχής. Βρίσκεται λίγες ώρες βόρεια της Τεχεράνης και έχει σχεδόν 1.000μ. διαδρομή κατάβασης που φτάνει έως και 3.600μ., καθώς και πάμπολλα συγκροτήματα διαμερισμάτων από μπετόν. Πρόσφατα προχώρησε σε πλήρη αναβάθμιση των λιφτ του και προσφέρει πλέον εμπειρία χιονοδρομίας 21ου αιώνα.

Η σύγχρονη ιστορία χιονοδρομίας στο Ιράν είναι δύσκολο να έχει μια ακριβή ολοκληρωμένη εικόνα. Φαίνεται ότι αμέσως μετά την Ισλαμική επανάσταση το 1979, το σκι θεωρείτο ένα παρηκμασμένο σύμβολο της Δύσης (η αγάπη του πρώην Σάχη για το άθλημα μετρούσε ξεκάθαρα εναντίον του) και οι περιοχές χιονοδρομίας έκλεισαν για τουλάχιστον πέντε χρόνια προτού γίνει μια ακόμη προσπάθεια αποδοχής του σκι – που ήταν μια δραστηριότητα ανθρώπινης προσπάθεια προς τη δόξα του θεού και όχι κάτι τόσο κακό.

Οι αναφορές για χιονοδρομία στο Ιράν στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και τη δεκαετία του 1990 έκαναν λόγο για άτομα που αγαπούσαν το σκι, αλλά λόγω των αυστηρών νόμων του Ισλάμ, οι άνδρες και οι γυναίκες έπρεπε να χρησιμοποιούν ξεχωριστά λιφτ και να κάνουν σκι σε φυλετικά διαχωρισμένες πίστες. Ωστόσο, οι Ιρανοί σκιέρ που γνωρίζουν την ιστορία της χιονοδρομίας στη χώρα τους αναφέρουν ότι αυτό δεν συνέβαινε ποτέ και υποστηρίζουν ότι είναι πιθανότερο μια προπαγάνδα των μέσων ενημέρωσης της Δύσης.

Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες αναφορές το Ιράν επενδύει στην κατασκευή νέων λιφτ, δημιουργώντας νέες περιοχές χιονοδρομίας, ενώ οι Ιρανοί είναι ιδιαίτερα φιλόξενοι και παρότι υπάρχουν ορισμένα πρότυπα στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών στις πίστες που φαίνονται συντηρητικά για τις κοινωνίες της Δύσης, επιβάλλονται σπανίως αν όχι ποτέ.

Σε μια απροσδόκητη τροπή το Ιράν έχει γίνει σημαντικό μέρος για διαγωνισμούς χιονοδρομίας στο γρασίδι το καλοκαίρι τα τελευταία χρόνια – μια δραστηριότητα που ήταν ελάχιστα δημοφιλής στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970 και τη δεκαετία του 1980, και η οποία περιλαμβάνει κατάβαση σε πίστες με γρασίδι το καλοκαίρι με ένα είδους τεράστια πατίνια με μικρές ενσωματωμένες αλυσίδες.